Isu pengiktirafan Unified Examination Certificate (UEC) terus menjadi polemik yang mencalarkan perasaan banyak pihak di negara ini. Desakan berterusan daripada segelintir pihak supaya kerajaan mengiktiraf UEC telah mencetuskan perbalahan dan kekeliruan di kalangan rakyat. Menurut Dr Anuar Ahmad, fenomena ini bukanlah sesuatu yang baru, sebaliknya mempunyai akar sejarah yang telah wujud sejak awal kemerdekaan.
Pada Julai 1959, pertelingkahan antara Tunku Abdul Rahman dan Presiden kedua MCA, Tun Dr Lim Chong Eu, tercatat dalam sejarah. Dr Lim menuntut pengiktirafan peperiksaan sekolah Cina persendirian sambil mengugut boikot terhadap calon Perikatan pada pilihan raya pertama selepas merdeka.
Keputusan UMNO pada perhimpunan khas ketika itu menolak tuntutan tersebut demi mengekalkan kedudukan Bahasa Melayu sebagai “jiwa” negara, meskipun menghadapi risiko kekalahan pilihan raya. Peristiwa ini membuktikan bahawa desakan terhadap pengiktirafan sistem pendidikan vernakular bukanlah fenomena baharu tetapi telah berlaku sejak lebih enam dekad lalu.
Dr Anuar menekankan bahawa kerajaan Malaysia telah menunjukkan tahap toleransi yang amat tinggi terhadap sekolah vernakular. Negara ini unik kerana memberikan pengiktirafan kepada sekolah Cina dan Tamil, memasukkannya dalam sistem pendidikan kebangsaan dan menyediakan peruntukan tahunan, sesuatu yang jarang berlaku di negara lain yang menekankan pembangunan negara bangsa berasaskan bahasa kebangsaan.
Pemimpin Melayu sejak merdeka bahkan mempertahankan dan memperkukuh kedudukan sekolah vernakular meskipun penjajah British telah merancang untuk memansuhkan pendidikan Cina dan Tamil melalui Laporan Pelajaran Barnes 1950.
Sejak pelaksanaan UEC pada sekolah persendirian Cina pada 1975, desakan untuk pengiktirafan sijil ini terus berulang. Sebahagian tuntutan berjaya apabila kerajaan meluluskan “perlepasan bersyarat” pada 2012 untuk program tertentu di Institut Pendidikan Guru Malaysia (IPGM).
Namun, Dr Anuar menegaskan, pengiktirafan sijil UEC sepenuhnya adalah isu berbeza dan menyalahi Perkara 152 Perlembagaan Persekutuan serta Akta Bahasa Kebangsaan 1963/67. Ia berpotensi mengikis status Bahasa Melayu sebagai bahasa kebangsaan dan menimbulkan implikasi undang-undang.
Dr Anuar menjelaskan bahawa sokongan terhadap penguasaan bahasa asing seperti Inggeris, Mandarin dan Arab, serta kelangsungan SJKC dan SJKT tidak bermakna kerajaan perlu mengiktiraf UEC. Beliau menyeru semua pihak agar menilai semula cadangan tersebut dengan mengambil kira keluhuran Perlembagaan dan kepentingan perpaduan negara.
Sejak merdeka, desakan terhadap UEC mencerminkan satu corak provokasi yang berterusan, namun toleransi pemimpin Melayu telah mengimbangi kepentingan bahasa dan budaya kebangsaan.
Pengiktirafan penuh UEC, menurut Dr Anuar, bukan sahaja tidak wajar tetapi juga bercanggah dengan prinsip negara bangsa yang mengekalkan Bahasa Melayu sebagai tonggak identiti kebangsaan.
Comments
Post a Comment