Jasmine Loo Saksi Utama Mengaku Terima RM100 Juta Dari Jho Lo, Bukan Dari Najib
Isu 1MDB mencetuskan polemik serius apabila Jasmine Loo Ai Swan, bekas Peguam Am 1Malaysia Development Berhad (1MDB), dilantik sebagai saksi utama pendakwaan dalam kes melibatkan Datuk Seri Najib Razak, walaupun beliau sendiri mengaku menerima RM100 juta daripada Low Taek Jho (Jho Low) serta memiliki aset seni bernilai kira-kira RM140 juta yang dikaitkan dengan dana 1MDB.
Persoalan mendasar yang timbul ialah sama ada seseorang yang membuat pengakuan menerima hasil jenayah masih boleh dianggap sebagai saksi yang benar-benar kredibel dalam sistem perundangan yang adil dan telus?
Kedudukan Jasmine Loo bukan sekadar saksi biasa, sebaliknya beliau merupakan individu penting dalam struktur 1MDB. Pengakuan beliau menerima RM100 juta dan pemilikan aset seni bernilai tinggi yang kemudiannya dirampas oleh SPRM sepatutnya meletakkan beliau dalam kategori individu yang wajar disiasat dan didakwa. Namun, sehingga kini, beliau tidak pernah didakwa sebagai rakan subahat, sebaliknya diberi peranan utama untuk membantu pendakwaan. Keadaan ini menimbulkan persoalan besar tentang konsistensi dan keadilan dalam pendakwaan jenayah kewangan berskala besar.
Situasi ini menjadi lebih mengelirukan apabila tokoh lain seperti Casey Tang, Pengarah Eksekutif 1MDB, dan Terrence Geh, Pengarah Kewangan 1MDB, turut dikaitkan dengan penerimaan jutaan dolar melalui akaun luar pesisir. Seorang melarikan diri dan seorang lagi diburu, namun peranan mereka lebih banyak dibicarakan sebagai saksi atau figura sampingan, bukan sebagai tertuduh utama. Dari sudut logik dan prinsip undang-undang, adalah wajar untuk bertanya mengapa individu yang didakwa menerima dan mengurus dana haram tidak diseret ke muka pengadilan sebagai penjenayah, sebaliknya dijadikan sumber keterangan terhadap pihak lain.
Persoalan kredibiliti saksi ini menjadi semakin berat apabila Hakim Datuk Collin Lawrence Sequerah mendedahkan pada 26 Julai 2023 bahawa beliau pernah menjadi rakan kongsi Jasmine Loo di firma guaman yang sama. BACA di SINI.
Walaupun perkara ini diumumkan secara terbuka, ia tetap menimbulkan persepsi konflik kepentingan. Dalam prinsip keadilan sejagat, bukan sahaja keadilan perlu ditegakkan, malah ia mesti dilihat ditegakkan. Hubungan profesional lampau antara hakim dan saksi utama pendakwaan secara langsung menjejaskan keyakinan awam terhadap kebebasan dan ketelusan proses kehakiman.
Kontroversi semakin memuncak apabila mahkamah menolak kesahihan surat sumbangan dari Arab Saudi yang menyatakan dana tersebut adalah derma kepada Najib Razak. Alasan yang diberikan ialah dakwaan Jasmine Loo bahawa beliau pernah melihat draf surat tersebut dalam komputer riba Jho Low. Namun timbul persoalan ksama ada komputer riba itu pernah dikemukakan di mahkamah, sama ada bukti forensik dikemukakan atau adakah keputusan itu semata-mata bergantung kepada kenyataan lisan seorang saksi yang mengaku menerima RM100 juta daripada individu yang didakwa sebagai dalang utama skandal tersebut.
Dalam konteks undang-undang jenayah, keterangan berbentuk “saya melihat” tanpa sokongan bukti fizikal lazimnya diklasifikasikan sebagai hearsay. Namun dalam kes ini, kenyataan tersebut diterima untuk menafikan ketulenan surat derma Arab Saudi. Sebaliknya, pengakuan seorang putera Arab Saudi, laporan media antarabangsa seperti Reuters, serta pertemuan rasmi pegawai kanan SPRM di Istana Arab Saudi pula ditolak dengan alasan tiada bukti sah bahawa individu berkenaan benar-benar putera raja. Keadaan ini menimbulkan persoalan mengapa bukti rasmi bersifat institusi dan antarabangsa diketepikan, sedangkan kenyataan seorang saksi yang terpalit dengan dana haram diterima tanpa penelitian setara.
Lebih membingungkan, mahkamah turut menolak kenyataan pegawai kanan SPRM yang mengesahkan pertemuan rasmi dengan wakil Arab Saudi, termasuk dalam suasana protokol kerajaan dan di lokasi rasmi. Jika pertemuan kerajaan ke kerajaan, rakaman dan laporan media antarabangsa masih dianggap tidak mencukupi, timbul persoalan mengapa pihak berkuasa tidak mendapatkan pengesahan bertulis atau akuan terkini secara rasmi daripada kerajaan Arab Saudi bagi menamatkan polemik ini. Usaha sedemikian bukan mustahil dan sepatutnya dilakukan demi memastikan keadilan ditegakkan tanpa keraguan.
Keadaan ini menimbulkan perbandingan yang tidak dapat dielakkan dengan kes Titah Addendum, di mana hearsay daripada pihak pembelaan ditolak sepenuhnya sehingga Sultan Pahang sendiri terpaksa mengeluarkan surat pengesahan bagi membuktikan kesahihan. Namun dalam kes 1MDB, hearsay kelihatan diterima sebagai bukti kukuh apabila ia menyebelahi pendakwaan. Perbezaan layanan ini menimbulkan persepsi wujudnya standard pembuktian dua darjat, satu yang ketat terhadap pembelaan dan satu yang longgar terhadap pendakwaan.
Keseluruhannya, isu ini bukan semata-mata berkisar soal mempertahankan mana-mana individu, tetapi menyentuh persoalan lebih besar iaitu integriti sistem perundangan negara. Apabila saksi utama mengaku menerima wang hasil jenayah tetapi tidak didakwa, apabila potensi konflik kepentingan dibayangi hubungan profesional lampau, apabila hearsay digunakan secara terpilih, dan apabila bukti rasmi kerajaan asing diketepikan tanpa usaha pengesahan lanjut, maka kepercayaan rakyat terhadap sistem keadilan pasti terhakis. Dalam sebuah negara yang menjunjung kedaulatan undang-undang, persoalan-persoalan ini wajar dijawab secara terbuka dan berfakta, bukan disenyapkan, demi memastikan keadilan bukan sahaja dilaksanakan tetapi diyakini oleh rakyat.
Comments
Post a Comment